Deze plek heeft mij gevonden

De begraafplaats was eerst nog maar een set.

Mijn naam is Jiří Vítek En ik ben een inwoner van de Godinnen. Ik groeide hier op, ging naar school in de Constitutional Street en rond het psychiatrische ziekenhuis, de Chimiki bos en de oude constitutionele begraafplaats was een natuurlijk onderdeel van mijn jeugd.

Toen ik klein was, zag ik de begraafplaats niet als een historisch monument. Het was een vreemd stukje landschap aan de rand van Bohnice, een plek met reputatie, stilte en een beetje een koude sfeer. De heuvels van oude graven werden in bunkers veranderd tijdens kinderspelen en later werd het kerkhof een van de stadia van opgroeien.

Hij wordt al jaren verschillende bijnamen genoemd onder de lokale bevolking. Weinig mensen wisten de echte reden voor zijn bestaan. Het kerkhof verloor niet alleen zijn fysieke vorm, maar geleidelijk aan zijn naam en verhaal.

Eerst redde ik de levenden.

Al bijna 15 jaar werkte ik als professionele brandweerman. Je went eraan in een baan als deze, soms moet je gaan waar iedereen heen gaat. Dat het zinvol is om iets te redden, zelfs als de situatie slecht is en de uitkomst niet zeker is.

Natuurlijk had ik toen geen idee dat deze ervaring mijn relatie met het kerkhof zou beïnvloeden. Later zei ik het simpelweg voor mezelf: jarenlang hielp ik de levenden redden, en toen was het tijd om te proberen de herinnering aan de doden te redden.

Op een dag zou je er echt naar kunnen kijken.

Na vele jaren keerde ik terug naar het kerkhof. Als je een plek kent sinds je een kind was, kun je er honderd keer rondlopen en het niet echt zien. Dan komt er een dag dat hij er anders naar kijkt.

De staat van het kerkhof was wanhopig. Het was bedekt met racehout, tussen de resten van de graven lag afval, oude apparaten, bouwmaterialen en puin. De kapel waar de vandalen in 1989 brand stak was zonder dak. Verbrande balken lagen binnenin en de hele ruimte handelde als een plek die gewoon vergeten was.

In 2013 Ik begon op te ruimen. Er was geen groot plan, geen project, geen budget. Het was maar een schep, een wiel, handen en het gevoel dat zo'n plek er niet uit kon zien.

Koelkast, puin, struiken en klimop

Tijdens het eerste jaar werd de begraafplaats verwijderd. meer dan 30 ton afval. Latere samenvattingen van de volledige vrijwillige vernieuwing laten ongeveer 35 tot 40 ton zien. Het waren niet alleen vuilniszakken. Oude koelkasten, bouw puin, stukken materiaal en andere dingen die nooit tot de begraafplaats behoren.

Meer vrijwilligers kwamen geleidelijk aan bij elkaar. We verwijderden de vluchtlogboeken, verhardden de wegen en maakten de verbrande resten van het gevallen dak van de kapel schoon. Tegelijkertijd wilden we de begraafplaats niet schoon genoeg maken om zijn gezicht te verliezen.

Daarom bleef hij klimop. Ze behoren tot deze plek, evenals oude muren, bomen en stilte. Het doel was nooit een steriel park te creëren. Het doel was om de waardigheid van de plaats te herstellen en tegelijkertijd haar onmiskenbare karakter te behouden.

Toen kwamen er bezoekers.

Met schoonmaken kwam de volgende vraag: wie is er op het kerkhof? Van lokale geruchten en enge verhalen, begon het echte verhaal van patiënten, medewerkers van het Instituut, verpleegkundigen, verpleegkundigen, werknemers, ambtenaren en mensen die door de Eerste Wereldoorlog naar Bohnice werden gebracht.

Ik begon te gooien. rondleidingen. Ze wilden niet achtervolgd worden. Het ging over geschiedenis, menselijke lotsbestemmingen en dat er een specifiek persoon achter elke anonieme locatie kon zijn. Volgens de gegevens van Praag 8 zijn mijn inspecties in 2021 meer dan 5600 bezoekers.

Het kerkhof keerde langzaam terug naar de kennis van Bohnice en het hele Praag. Vanuit een plek waar ze vroeger heengingen als een test van moed, werd het weer de plaats van herinnering.

Het Italiaanse spoor kreeg specifieke namen.

Een van de machtigste verhalen van het kerkhof is de verbinding met de Eerste Wereldoorlog. Tijdens de oorlog werden ook patiënten uit de toenmalige monarchie, waaronder Trident, verplaatst naar het Boheemse Instituut en het lot van de Italiaanse nationaliteit verschijnt op het kerkhof.

In 2018 Ik heb het Italiaanse ministerie van Defensie kunnen helpen bij het identificeren van mijn onderzoek. 48 personen van Italiaanse nationaliteitdie de laatste rustplaats vond op het Bohlice kerkhof.

Het zijn momenten zoals deze die je eraan herinneren dat werken op een kerkhof niet alleen takken en afval schoonmaken is. Het componeert ook het geheugen terug van individuele namen, gegevens en documenten.

Schoonmaken was niet genoeg. De begraafplaats had zekerheid nodig.

Na verloop van tijd was duidelijk dat de brigade zelf het kerkhof niet op lange termijn zou redden. De kapel was in een noodtoestand, de muren waren veroudering en eigendom voorwaarden ingewikkeld elke grote reparatie.

Sinds 2015 Daarom moedigde ik de begraafplaats aan om in het bestuur van Praag te komen 8. Ik was bang dat op een dag, als nutteloze staatseigendom, het zou eindigen in een situatie waar iemand die geen relatie had met de plaats zijn toekomst zou beslissen.

De onderhandelingen duurden jaren. De begraafplaats behoorde tot de staat, doorgegeven door het ministerie van Volksgezondheid en het Bureau voor de vertegenwoordiging van de staat in eigendomszaken. Praag 8 heeft een officiële inspanning geleverd om het toe te vertrouwen, en na een paar jaar werd de overdracht goedgekeurd.

Pas toen gaf het aanleiding tot een reële mogelijkheid om langetermijnvernieuwing te plannen, te investeren in gebouwen en de toekomst van de begraafplaats terug te brengen, niet alleen om zijn verleden te behouden.

Gateway, studie en doornkroon

In 2023 heeft een volledige reparatie van de toegangspoort en het doel. Na vele jaren keerde een kruis dat in het verleden gestolen was terug naar de hoofdpoort.

Een architecturale studie van de revitalisering van het kerkhof volgde. Het principe is in overeenstemming met wat ik al sinds de eerste dag probeer te doen: Genius loci en het kerkhof niet veranderen in een glimmende attractie.

Het sterkste motief van de kapel ontwerp was een open constructie gemaakt van cortenisch staal doornkroon. Rez, pijn, uitsterven - en hoop op hetzelfde moment. Precies de tegenstrijdigheid die volgens mij het hele verhaal van de begraafplaats weergeeft.

Na decennia is het niet meer alleen een belofte.

In 2025 en 2026 begon er een echte. reconstructie van de kerkhofkapel. Na decennia heeft de bouw die sinds de brand in 1989 een torsie bleef, eindelijk een interventie ondergaan om haar ondergang te voorkomen en haar een nieuwe, gevoelige vorm te geven.

Volgens de huidige informatie is de wederopbouw van het Boheemse kerkhof in september 2026 nog aan de gang. De begraafplaats is nog steeds open voor het publiek buiten de directe omgeving van de bouwplaats.

Maar dat is niet het einde van de weg. Revitalisatie voorziet ook in vernieuwing van heuvels, kruisen, delen van historische paden, begraafplaats muren en andere interventies om de oorspronkelijke vorm en sfeer van het complex te respecteren.

Het is niet "het kerkhof van de dwazen." Het zijn mensen.

De begraafplaats van Bohnice wordt vaak voorgesteld als een mysterieuze plek, een enge attractie of ruimte met vermeende negatieve energie. Dit alles trekt misschien de aandacht, maar het is geen reden om het kerkhof te redden.

De reden is mensen. Meer dan 4.000 menselijke bestemmingen. Patiënten. Zusters. De verpleegsters. Werknemers. Soldaten. Mensen uit verschillende landen, families en levensverhalen.

• De begraafplaats is bedoeld om een vroomheid te blijven, geen attractie.
• Restauratie is bedoeld om zijn historische karakter en sfeer te behouden.
• Echte verhalen hebben voorrang boven sensatie en mythe.
• Kapel, heuvel, wegen en muren vormen weer één geheel.
• Het kerkhof hoort een plek te zijn waar het verleden niet verloren gaat onder klimop.

Bijgewerkt · oktober 2026

De kapel is voltooid. Het herstel gaat verder.

De eerste grote fase van revitalisering bracht de restauratie van de kerkhofkapel. Het publiek werd geïntroduceerd op 1 oktober 2026. De open constructie van cortenisch staal lijkt op een kroon van doornen en verbindt historische metselwerk met hedendaagse architectuur.

Andere projecten omvatten heuvel, kruis, historische paden, groen en begraafplaats muren.

Bron: stadsdeel Praag 8 — herstel van de kapel